Het kan vreemd lopen in het leven. Dat heb ik al enige keren mogen ervaren, en toch is het iedere keer weer een verrassing. Vanaf nu ben ik letterlijk geen compleet mens meer. Ik heb namelijk na 2 jaar worstelen een amputatie ondergaan en moet daardoor mijn linkeronderbeen missen. Gelukkig kan ik dan nog met een automaat rijden. En dat allemaal door een resistente bacterie die ik niet uit mijn systeem verwijderd kreeg. Wat ik ook probeerde: Mentaal, visualisatie, medicatie en thuiszorg. Na twee jaar moest ik erkennen dat dit gebeuren boven mijn macht ging. Het bijzondere aan alles is dat ik voel dat het goed is. Er is in het verleden veel schade aan uitgerekend het linkerbeen geweest. En met de amputatie is er een geestelijke rust gekomen, een afsluiten van nare gebeurtenissen uit het verleden. En wat het geheel nog meer bijzonder maakt is dat mensen  die ik al jaren uit het oog verloren was, onverwacht weer in mijn leven zijn gekomen. Mocht ik nog twijfelen aan het bestaan van ongeziene krachten (wat ik niet doe), ik heb wederom een bevestiging gekregen dat in ieder geval een deel van ons bestaan voorbestemd is. Lessen die we moeten ondergaan, gevoelens die op een dieper niveau begrepen moeten worden.